"Die ken ik toch ergens van?" dacht ik vanmiddag toen een man me vriendelijk groette in het voorbijgaan. Ik zat achter mijn computer en dacht nog even extra hard na, terwijl ik hem onwennig maar enthousiast groette.
Maar het was Melchior! *** Flashback: warme chocomel met rum, fantastische pindasaus en de onvergetelijke 'Pan van Melch'. ***
Vroeger een papa van de Walters en nu even terug op zijn oude werkplek waar hij ooit eens freelancte als technicus.
Fijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Fijn als je erachter komt wie het is! Minder fijn als je er niet achter komt, nog minder fijn als mensen jou niet meer (her)kennen...
Een reactie posten