
"Soo.. dat kaasplankje ziet er goed uit!"
"Inderdaad."
"Kaasplankje doen?"
"Nou, lekker. Is goed."
"Mevrouw, mogen wij een kaasplankje?"
"Wilt u daar brood bij?"
"Ja graag."
"Lekker hoor."
"Mogen wij betalen?"
"Natuurlijk."
"15 euro voor een kaasplankje?"
"Maar er stond toch 6,95 op de kaart?"
"Ja, dat dacht ik ook."
"Ik ga wel ff kijken. Inderdaad, 6.95"
"Meneer, dat kaasplankje is toch maar 6,95? Waarom moeten wij dan 15 euro betalen?"
"U was met meer mensen, toch?"
"Ja dus?"
"Dan is het duurder."
"Zou u dat dan niet eerst overleggen? Als we hadden geweten dat het 15 euro ging kosten, hadden we het niet genomen."
"Maar dat is overlegd."
"Dat is niet overlegd."
"Mijn collega zegt van wel."
"Dus wij liegen?"
"Dat zeg ik niet."
"Maar hoe dan ook vinden wij het een vreemde gang van zaken. U had op zijn minst vooraf kunnen overleggen of het een grotere en dus duurdere portie mocht worden."
"Maar u hebt niet de Kaas-gaaf die op de kaart staat bestelt, maar om kaas gevraagd."
"Wij hebben toch op de kaart gekeken? We bestellen toch niet buiten de kaart om?"
"Nou, dan zal ik het verschil wel terug betalen."
"Fijn."
"Ik voel me wel een zeikerd."
"Niks mee te maken, het zijn knurften."
"
Hier hoeven we ons dus nooit meer te vertonen."
"Prima toch..."