Mensen die je iets proberen wijs te maken zijn over het algemeen strontvervelend en soms niet te goeder trouw.
Goed voorbeeld: sommige politici. Ze beloven je 'vanalles', vooral in de aanloop van de verkiezingen. Ze vragen je hen en hun programma te geloven zodat je op hen stemt. Vervolgens moet je maar afwachten wat ze met dat vertrouwen doen. Om er na vier jaar achter te komen dat je er weer bent ingetuind.
Dus dacht ik woensdag goed na en stemde uiteindelijk wat mijn hart me ingaf. En ja, daarbij ging ik ook op de hondstrouwe ogen van Jan Marijnissen af. Maar ik ging ook en misschien wel vooral af op de passie van die man en zijn partijgenoten, op hun vechten voor een menswaardigere samenleving en op dat sprankje hoop dat ie me geeft.
Daar moest ik vanavond aan denken bij het kijken naar Char. Char, het paranormale medium, die zogenaamd door 'jij bent de zwakste schakel' in een programma is uitgenodigd. Daar zit ze wekelijks op een bank aan de hand van een letterkaart (Amerikaanse letters schijnen anders te zijn) namen van overledenen te roepen in de hoop dat de juiste er tussen zit.
Nu moet ik eerlijk zijn en opmerken dat ze ook wel degelijk af en toe woorden, gebeurtenissen of weetjes noemt die ze niet zou moeten kunnen kennen, maar wel kent. Vervolgens maakt ze de mensen op de bank (behalve BN'ers ook de gewone man of vrouw) zaken 'wijs' over het leven na de dood van hun dierbare en de boodschappen die de overledene zijn levende dierbaren mee wil geven.
En daar had ik laatst weer een discussie over met Robin. Hij vond dat dit soort programma's verboden moesten worden. En hoe dubieus ik Char's uitspraken ook vind, daar was ik het niet mee eens.
Char maakt ze misschien wel iets wijs, maar doet daar tegelijkertijd geen kwaad mee. Ze maakt de mensen die nog leven namelijk wijs dat hun dierbare overledene weliswaar hartstikke dood is, maar ook een gelukkig afterlife heeft (waar dan ook). Dat de overledene aan de levenden denkt, ze bijstaat en in hun buurt is voor moeilijke en mooie momenten. De levenden putten daar hoop, troost en vrede uit. En hoe dubieus dat ook is, die troost helpt de levenden leven.
Ik kan er over meepraten. Toen mijn vriendin Christine (niet te warren met Christina) overleed aan de gevolgen van kanker in 1995, haalden wij troost uit de woorden van meneer pastoor, had de familie troost geput uit woord en prullaria van Jomanda en vonden we troost bij elkaar, in elkaars verdriet. Daaruit putte ik hoop en hoe gek ook, hoop doet leven!
En dat doe ik sinds die julidag in 1995 al weer ruim 11 jaar met veel plezier.
Dus wat mij betreft: laat je in de toekomst eens iets wijsmaken!
Goed voorbeeld: sommige politici. Ze beloven je 'vanalles', vooral in de aanloop van de verkiezingen. Ze vragen je hen en hun programma te geloven zodat je op hen stemt. Vervolgens moet je maar afwachten wat ze met dat vertrouwen doen. Om er na vier jaar achter te komen dat je er weer bent ingetuind.
Dus dacht ik woensdag goed na en stemde uiteindelijk wat mijn hart me ingaf. En ja, daarbij ging ik ook op de hondstrouwe ogen van Jan Marijnissen af. Maar ik ging ook en misschien wel vooral af op de passie van die man en zijn partijgenoten, op hun vechten voor een menswaardigere samenleving en op dat sprankje hoop dat ie me geeft.
Daar moest ik vanavond aan denken bij het kijken naar Char. Char, het paranormale medium, die zogenaamd door 'jij bent de zwakste schakel' in een programma is uitgenodigd. Daar zit ze wekelijks op een bank aan de hand van een letterkaart (Amerikaanse letters schijnen anders te zijn) namen van overledenen te roepen in de hoop dat de juiste er tussen zit.
Nu moet ik eerlijk zijn en opmerken dat ze ook wel degelijk af en toe woorden, gebeurtenissen of weetjes noemt die ze niet zou moeten kunnen kennen, maar wel kent. Vervolgens maakt ze de mensen op de bank (behalve BN'ers ook de gewone man of vrouw) zaken 'wijs' over het leven na de dood van hun dierbare en de boodschappen die de overledene zijn levende dierbaren mee wil geven.
En daar had ik laatst weer een discussie over met Robin. Hij vond dat dit soort programma's verboden moesten worden. En hoe dubieus ik Char's uitspraken ook vind, daar was ik het niet mee eens.
Char maakt ze misschien wel iets wijs, maar doet daar tegelijkertijd geen kwaad mee. Ze maakt de mensen die nog leven namelijk wijs dat hun dierbare overledene weliswaar hartstikke dood is, maar ook een gelukkig afterlife heeft (waar dan ook). Dat de overledene aan de levenden denkt, ze bijstaat en in hun buurt is voor moeilijke en mooie momenten. De levenden putten daar hoop, troost en vrede uit. En hoe dubieus dat ook is, die troost helpt de levenden leven.
Ik kan er over meepraten. Toen mijn vriendin Christine (niet te warren met Christina) overleed aan de gevolgen van kanker in 1995, haalden wij troost uit de woorden van meneer pastoor, had de familie troost geput uit woord en prullaria van Jomanda en vonden we troost bij elkaar, in elkaars verdriet. Daaruit putte ik hoop en hoe gek ook, hoop doet leven!
En dat doe ik sinds die julidag in 1995 al weer ruim 11 jaar met veel plezier.
Dus wat mij betreft: laat je in de toekomst eens iets wijsmaken!
